Hoi!
De originele bedoeling was een bericht na te laten toen ik in belgie was, maar die maand lijkt wel voorbij te zijn gegaan voor ik er erg in had!!
Heb er enorm van genoten iedereen terug te zien, belgisch eten te eten, ritten op gingerke te maken, de belgische lucht op te snuiven, en zelfs al was het veel te koud, ook daar heb ik van genoten!!!
Vorige week zondag, de 25e oktober ben ik terug vertrokken. Heel snel, want aiai, mijn horloge stond nog op het oude uur!!! Mijn valiezen waren net ingecheckt om 15h07 en de vrouw aan de balie zei me dat ik ten laatste om 15h15 door de douane moest zijn. Dr stond daar nog een ganse rij, dus ben ik eigenlijk praktisch bij mijn ouders en sahondra vandaan gelopen!! Een snelle kus en knuffel en beginnen aanschuiven. Ik zag de minuten op mijn horloge voorbij schuiven, maar de rij schoof wat minder snel! Kvoelde mn hart al in mijn keel kloppen! Enkele mensen voor de vlucht naar tel aviv werden uit de rij gehaald en kregen voorrang… waarom wij niet??!! Mijn vliegtuig ging om 16h00 vertrekken en 15 minuten daarvoor stond ik aan de gate! Dr schoof al niemand meer aan. Ik dus vlug mijn boarding pass op het bureau neergesmeten… ’sorry juffrouw, we zijn nog niet open… boarden kan vanaf 15h30′
Ik: ‘Hoe, vanaf 15h30?? Tis nu al kwart voor 4′ en terwijl de woorden me uit de mond rolden viel mijn frank… oud uur!! je zou denken dat ik toch niet meer zo heel lang moest wachten, maar het vliegtuig is uiteindelijk maar vertrokken om 18h15 wegens technische defecten aan het landingsgestel.
Een lekkere koffie en een uitgebreid, emotioneel afscheid mislopen dus!
De vlucht was heel aangenaam, kzat aan de ruit naast een heel fijne man die voor een missie naar diego suarez ging. en wat meer is… voor de eerste keer sinds… altijd denk ik? heb ik niet door de ganse vlucht heen geslapen! Ik heb het zonnetje zien opkomen boven het Afrikaanse continent. de kust gezien en eindelijk es Mada westkust vanuit de lucht kunnen aanschouwen!
Een enorm harde landing gemaakt… vraag me af of dat technisch defect wel volledig opgelost was! Geen problemen bij visacontrole, bagage, zelfs geen valiezen moeten openmaken aan de douane… dus kheb mijn salami mee!!! Ando, anais,fanja, liz, anna en jonathan stonden me op te wachten. wat is een maand he?maar was toch een super terugzien!
Onderweg naar huis werd ik officieel ‘welkom geheten’. een professionele tasjesdief probeerde mijn handtas via de autoruit uit mijn handen te sleuren. Heb hem serieus moeten slaan voor hij losliet! en dan liep hij fijn op zijn gemakjes naar de volgende auto’s…
De ‘ogen op mijn rug’ en het wantrouwen in iedere voorbijganger was zo met een klap terug op gang gekomen.
woensdag waren alle papieren binnen in het consulaat en de volgende dag mochten we gaan voor Ando’s interview… ZIJN interview werd uiteindelijk een moment waarin ik en de consul voortdurend over de malagasy taal en cultuur zaten te praten en over het project in Mandritsara. Ma’s genen zijn sterker in me aanwezig dan ik dacht. Op een bepaald moment vroeg hij aan Ando of die mijn geboortedatum kende. Smeet dan alle papieren terug op zijn bureau en zei dat hij eigenlijk niet twijfelde aan ons. Dus de volgende dag werd ons dossier verzonden naar Nairobi. Onze ambassade ginds is verantwoordelijk voor 6 landen, dus volgens geruchten gaan de werken daar niet al te snel. Nu, in ieder geval zullen zij ons dossier moeten bezichtigen, een rapport opmaken en dit doorzenden naar Brussel. Eens de papieren daar zijn, zullen wij een site doorgezonden krijgen met een code om de beslissing te kunnen opvolgen. Eens daar ‘approved’ komt te staan, zal ons rapport na ongeveer 3 weken terug in Tana arriveren en dan kunnen wij onze bagage beginnen pakken. We hopen heel hard dat dit ongeveer half december kan zijn, maar volgens de consul moeten we eerder op eind januari rekenen. Wordt wat moeilijk als we 23 januari willen trouwen he??!! Maar we hebben er goede hoop op!
Ik heb hier contactgegevens gekregen voor een duitse vrouw wiens man vroeger met helimission wertke. Zij zijn een camion aan het ombouwen om een soort ‘mobiel ziekenhuis’ te maken om naar het platteland rondom Tana te trekken om ginds prenatale en postnatale consulten te geven, gezondheidsvoorlichting, vaccinaties van kinderen en zwangere vrouwen en eventueel bevallingen. Dit zou nog wel es heel interessant kunnen worden! Niet alleen omdat ik het een prachtig werk vind, maar ook omdat ik in Belgie Abel Ndjerareou heb ontmoet. Deze man was in januari in Madagascar en zou willen samenwerken met Ando… vanuit Tana.
Definitieve beslissingen willen we nog niet nemen. We beginnen met een jaartje in belgie om wat tijd te hebben voor elkaar en te wennen aan het getrouwd zijn. Maar we staan open voor alles die op onze weg komt.
Ik hou jullie op de hoogte van de vorderingen hier.
Tot later,
Elke x
